I’m visiting Ghent with Anniek to celebrate the Gentse Feesten. It’s some sort of street festival with music, happiness, street performances and of course beer. Lots of beer. Not all of the performances are fun, and there are moments where we were sitting on the middle of a square drinking beer and discussing our business plans, but overall it was worth it. Yesterday we went to a hypnotizing performance, although it turned out to be more like “put 10 people on chairs on stage and let them do stupid things”, rather than actually hypnoizing.

We’ve probably watched about five movies (I don’t remember how many exactly) and the best one definitely was Les triplettes de Bellevieu (CONTROLEREN). It is an animation movie about a boy who loves biking and his grandmother. The grandmother buys him a bike and he starts biking. Later, when he is taking part in the tour de france (or some WIELERRACE at least), he is kidnapped. His granny tries to find him and travels all over the world. Go and watch it sometime, it’s worth it!

Now we’re driving back to Eindhoven: trucks on my right, concrete highway flower pots on my left: high speed travelling is boring. Back in the days, when we still had horse carriages, people had to reserve days for a simple trip like ours, just for transportation. At least they had something to look at. I can’t wait to get to the border, where the flower pots are replaced by new ones. Maybe they keep me from being bored for another five minutes or so.

Ik weet niet of ik macht heb. Ik weet niet of ik het wil hebben. Macht is als een wodkafles: het grijpt om zich heen en iedereen is ervan bezeten. Macht is als de duivel: kwaadaardig, maar toch raakt iedereen onder invloed. Het is fijn macht te hebben. Voor sommigen is het pure noodzaak: de macht of de dood. Maar waarom? Hoe komt het dat sommige mensen macht over anderen nodig hebben om voort te bestaan, terwijl anderen in totale eenzaamheid kunnen leven?

Wat is macht eigenlijk? Is macht wereldleiderschap? De gedachte god bij je te hebben? Misschien de gedachte god juist niet bij je te hebben dan? Heb je anderen nodig voor macht, of kun je ook in je eentje macht hebben? De pen schijnt machtiger dan het zwaard te zijn, terwijl tegelijkertijd journalisten onder de duim gehouden worden door wereldleiders. Zou het dan niet fijn zijn, als er een stad, of zelfs een land was, waar de regering geen voet aan de grond heeft en de bevolking alles direct voor het zeggen heeft?

De daken zouden vijftienduizend verschillend gekleurde blokjes zijn op de kaart, en geen groenteboer zou hetzelfde verkopen. Niemand zou hoeven strijden voor zijn burgerrechten, want iedereen zou elkaar respecteren. Sinterklaas zou geen groot rood boek meer nodig hebben. De activisten van nu zouden een nuttiger heenkomen kunnen zoeken en wij zouden rustig kunnen slapen.

Er zou geen auto meer gestolen worden, de hondenpoep zou worden opgeruimd en de ramen zouden open kunnen blijven staan. Niemand hoeft te strijden voor zijn gemak, niemand mist zijn tram. Het leven zou dus doodsaai zijn, laat mij maar strijden voor wat ik misschien nooit krijg.

We schrijven het jaar 2008. Kolencentrales waren nog gemeengoed, en de windmolens begonnen geleidelijk aan door te breken, hoewel de meesten ze foeilelijk vonden in die tijd. Zo’n wit groot stijf speelrad waar je niet in kon spelen; het symbool van compromisloos functioneren. Ook is het is hip en trendy om zo groen mogelijk te zijn. De milieuscene schudt zijn geitewollensokkenimago van zich af en wordt een marketingterm. In het tumultrijke leven van alledag, komt Karl ter wereld. Karl is de zoon van een politicus, maar hij interesseert zich niet zoals de anderen voor de democratie en haar grondvesten. Karl vindt ambtenaren stijve harken en blijft het liefst tien voet van ze. De wereld kan wel wat beters gebruiken, dan de gekloonde reïncarnaties van Jezus, zoon van god.

Onze hoofdpersoon stapt een tram binnen, en zonder het te beseffen, zal deze ene rit zijn leven geheel veranderen. Als hij over een krappe twintig minuten uitstapt, zal hij mentaal gehersenspoeld zijn, zonder dat hij daar fysiek erg in heeft. Elke reactie heeft een tegenreactie, elk gevolg een tegengevolg.

Wordt vervolgd.

Paardjes in de wei. Vrachtwagens op de weg. De paarden die vroeger grote lastendiensten verichtten voor de boeren genieten van hun oude dag in de groenbelegde hemel terwijl de vrachtwagens op de snelweg tien meter verderop hun pensioen verpesten met stinkende dure diesel. Innovatie noemen ze dat. Innovatie, net als het ontwikkelen van nieuwe computersoftware of groenten die langer niet bederven. Ik weet niet wat ik liever bedorven zie: groenten of mijn binnenste.

Een grote Deense vrachtwagen rijdt langs. Blauw. Hemelblauw, Zweeds Ikeablauw. De nummerplaat is geel, Ikeageel. Waarschuwingsgeel. Zijn we scheel geworden voor het milieuproblemen? Maakt het ons gewoon niet meer uit? In Rusland is het luxe zo materialistisch te leven. Zou het in Rusland ook luxe zijn het milieu zo snel en zo hard mogelijk te verpesten? Maar hoe slecht het ook gesteld is met onze natuur, onze leefwijze, blauwe vrachtauto’s en de vergaste paarden in de wei, eigenlijk we willen niet anders. Een kapotte auto wordt voor ons gemak vijftig kilometer rondgereden met drie grote sleepwagens om gerepareerd te worden, in plaats van dat we het onderdeeltje naar de auto brengen. We willen de grote stinkfabrieken in Sint petersburg, Rotterdam en Minsk niet weg hebben, omdat we verslaafd zijn aan olie. We willen mooie foto’s maken van zo verrot uitziende naar stookolie stinkende fabrieken waar je hand van afvalt als je geen beschermende handschoenen draagt; de fabrieken die ons leven goed maken.

We willen met de auto op vakantie, omdat de trein niet goed genoeg is. Maar we willen vooral onze eigen weg gaan, zonder invloed van anderen. We rijden kriskras over de weg, omdat we enkel aan ons eigen zijn denken. We rijden met grote SUV’s langs de schaarse deels tot parkeerplaats geasfalteerde heide om te laten zien hoe oma en opa vroeger leefden, en we vergeten dat dat ‘vroeger’ vijftien jaar geleden nog realiteit was. Vooral willen we ook niet aan anderen denken; ons leven telt en de rest is egal. De kunnen immers zelf wel opkomen voor hun idealen, en zo zal het leven in evenwicht blijven. Iedereen mag denken wat hij wil, zolang het onszelf maar niet stoort tenminste.

Zij die geloven in ruimte voor elkaar, groeten u. Hun leven is voorbij en ze stierven een stille dood.

Maybe it is because I spent an hour of intensive labour involving the English language, but I can follow the text more easily than earlier today (the magazine is in English). I almost feel like a total language geek, like the ones you find wandering through libraries and second hand book stands on markets. I don’t want to end up like that, I dislike the idea of being a stereotype, but secretely I enjoy it.